Dane kontaktowe Ośrodka:

SPECJALNY
OŚRODEK SZKOLNO-WYCHOWAWCZY NR 2
W OTWOCKU
ul. Literacka 8
05-400 OTWOCK
tel. 22 779 35 04
e-mail: srodborow@o2.pl
sekretariat@glusiotwock.pl

Program Za życiem:


Za życiem – wczesne wspomaganie rozwoju dziecka i jego rodziny

Program EFS:



Program OSE:

Administrator serwisu:

Historia Ośrodka

HISTORIA OŚRODKA SZKOLNO-WYCHOWAWCZEGO

  • Istnienie Ośrodka Szkolno -Wychowawczego dla Dzieci Niesłyszących i Słabosłyszących w Śródborowie swoimi korzeniami sięga lat czterdziestych. Na byłych wschodnich ziemiach polskich powstał dom dziecka dla sierot. Po wojnie, część wychowanków i opiekunów powróciła do Polski i pozostała w Śródborowie.
  • Do roku 1950 służył on dzieciom “defektywnym”. Od 1950 do 1953/54 roku w upaństwowionym już zakładzie, nazwanym Państwowym Zakładem Wychowawczym, pozostawały dzieci z upośledzeniem umysłowym i innymi defektami, między innymi z głuchotą.
  • Potrzeba utworzenia placówki dla dzieci głuchych w centralnej Polsce, pozwoliła na zlokalizowanie jej właśnie w Śródborowie. Organizację zakładu powierzono Leonowi Jóźwikowi, który został dyrektorem tego zakładu i funkcję tę pełnił do roku 1970.
  • Od 1 września 1954 roku na podstawie pisma Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydziału Oświaty w Warszawie, zostało zorganizowane Przedszkole dla Dzieci Głuchych w Śródborowie. W roku szkolnym 1954/55 w przedszkolu było sześćdziesięcioro dzieci.
  • W roku szkolnym 1955/56, została otwarta klasa pierwsza, zaś w 1956/57 roku szkolnym zorganizowano kolejną klasę pierwszą. Dzieci wciąż przybywało. Pojawiły się trudności lokalowe. Powołane do życia w 1957 roku Przedszkole dla Dzieci Głuchych w Michalinie rozwiązało trudną sytuację placówki w Śródborowie.
  • Internat znajdował się w dzierżawionej części budynku Towarzystwa Żydów w Polsce. Natomiast szkołę stanowił, częściowo drewniany, budynek mieszkalny, który należało adoptować do potrzeb nauczania. W latach 1959 – 1961 wyremontowano starą, drewnianą część szkoły i rozbudowano ją – przybyły cztery sale lekcyjne. Jednak brak pieniędzy uniemożliwił kontynuację prac.
  • Następne lata przyniosły dalszy rozwój Szkoły Podstawowej, która już w roku szkolnym 1962/63 miała klasy od pierwszej do ósmej. Uczyło się w niej dziewięćdziesięcioro dzieci. W 1963 roku zakład w Śródborowie opuścili pierwsi absolwenci w liczbie trzynastu uczniów.
  • “Warunki lokalowe były jednak nadal trudne. Dzieci uczyły się w ciasnych, ciemnych salach ogrzewanych piecami, gdzie nierzadko tynk sypał się na głowę” (L.Molak, 1997). Pracownie techniki zlokalizowano w suterenie. Brak sali gimnastycznej powodował, że zajęcia sportowe odbywały się na powietrzu, a zimą w salach lekcyjnych. Młodzież, pod kierunkiem nauczycieli wychowania fizycznego, przygotowała boisko do piłki ręcznej, nożnej i koszykowej. W okresie zimy zmieniano je na lodowisko.
  • Kolejne lata to lata podejmowania prób mających na celu polepszenie warunków życia dzieci w placówce, podnoszenie wyników nauczania oraz starania o budowę nowego zakładu. Na przestrzeni tych lat, do roku 1984, szkołę ukończyło dwustu pięćdziesięciu wychowanków.
  • W roku 1962 w Śródborowie pracę jako wychowawca internatu, podjął pan Czesław Wojtokas. W grudniu tego samego roku założył on drużynę harcerską przy zakładzie, która otrzymała nr 59 w Hufcu Otwock. Do czerwca 1965 roku drużyna liczyła ok. 45 druhów i druhen, a już na jesieni powstały jeszcze trzy drużyny młodszoharcerskie i dwie zuchowe. Powstał szczep, na czele którego stanął ówczesny Kierownik Internatu druh podharcmistrz Antoni Michalczyk (od 1974 do 1981 roku). Po kilku latach część drużyn wykruszyła się, a instruktorzy odchodzili. W 1978 roku były dwie drużyny – męska i żeńska, ale już w 1979 roku została tylko 59 drużyna. Działalność ta trwała do lat osiemdziesiątych.
  • Rok 1981 przyniósł zmianę lokalizacji internatu, bowiem w styczniu w internacie nastąpiła awaria centralnego ogrzewania i dzieciom groziło zaczadzenie. Wynikiem tego zdarzenia było przeniesienie internatu do budynku Centralnego Szkolenia Aktywu w Pogorzeli. W następnym roku – 1982/83, zakład przejął w drodze zamiany oddalony o 1 km od budynku szkoły, budynek na ulicy Tadeusza 12, który był własnością resortu zdrowia.
  • Od roku szkolnego 1986/87 dyrektorem szkoły stała się pani mgr Maria Zawiślak. W następnym roku szkolnym ze względu na zapotrzebowanie społeczne nastąpiła stopniowa zmiana profilu nauczania i powstała klasa dla dzieci niedosłyszących. Placówka przyjęła nową nazwą: Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Głuchych i Słabosłyszących. Ówczesny dyrektor ośrodka, mgr Wojciech Piotrowski, usilnie starał się o podjęcie budowy nowego budynku internatu. W Ośrodku malała liczba dzieci, gdyż rodzice lokowali swoje dzieci w placówkach o lepszych warunkach lokalowych.
  • W 1988 roku zaświtała nadzieja rozbudowy placówki. Wykonano wiele ekspertyz i planów architektonicznych. Trwały już przygotowania do budowy. Mimo to dalsze prace zostały wstrzymane z powodu braku funduszów.
  • W 1992 roku funkcję dyrektora ośrodka objęła po raz pierwszy kobieta – Maria Zawiślak. Dzięki jej ogromnemu staraniu, konsekwencji graniczącej z determinacją, rozpoczęto budowę nowego ośrodka. Powstały całkiem nowe plany architektoniczne (wykonane przez firmę “Hadeko”), ponieważ poprzednie straciły ważność. 11 października 1993 roku na budowę weszła firma “Castor”. Według relacji pani M. Zawiślak przez cały czas trwania budowy w Ośrodku prowadzono zajęcia lekcyjne i wychowawcze. Przychylność Kuratora Oświaty -Włodzimierza Paszyńskiego, jego zastępcy – Zenona Gaworczuka i dyrektora Urzędu Rejonowego w Otwocku, Wojciecha Skrzypińskiego, a przede wszystkim osobiste zaangażowanie Barbary Rud -Dyrektora Departamentu Inwestycji Ministerstwa Edukacji Narodowej, pozwoliły na wmurowanie aktu erekcyjnego 9 listopada 1993 roku.
  • W styczniu 1996 roku po feriach zimowych dzieci “zamieszkały” w nowym internacie. Od marca szkoła została przeniesiona do wolnych sypialń i pomieszczeń piwnicznych w internacie. Zajęte zostały wszystkie wolne sale. W kwietniu przeniesiona została kuchnia, jadalnia i magazyny.
  • 1 września 1996 roku sześćdziesięcioro pięcioro dzieci rozpoczęło naukę w nowej szkole. Sala po sali – to, co zostało zbudowane natychmiast oddawano do użytku i zagospodarowywano. Teren wokół Ośrodka zagospodarowywali wychowawcy, nauczyciele i dzieci, a także ich rodzice czy nawet całe rodziny.
  • Od stycznia 1997 roku gotowa była już cała szkoła, a od lutego zajęcia sportowe odbywały się na sali gimnastycznej.
  • Uroczystość otwarcia nowego ośrodka odbyła się 6 czerwca 1997 roku. Uczestniczyli w niej: przedstawiciele Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Kuratorium Oświaty, ksiądz Biskup Kazimierz Romaniuk, miejscowi księża, władze miasta Otwock, dyrektorzy Ośrodków z całej Polski, byli dyrektorzy i pracownicy placówki, przedstawiciele firm “Castor” i “Hadeko”, sponsorzy oraz dzieci wraz z rodzicami i inni zaproszeni goście. Ten ważny dzień dla Ośrodka i jego pracowników, uświetniły występy zespołów muzycznego i tanecznego.
  • Należałoby również wspomnieć o innych ludziach, którzy swoją działalnością i pracą przyczynili się do osiągnięć tej placówki, do jej rozwoju. O ludziach, dla których dzieci tu znajdujące się i ich przyszłość były sprawą nadrzędną. Do takich ludzi należy zaliczyć: Panią Anastazję Skupińską oraz Pana Eugeniusza Skupińskiego, który pełnił funkcję kierownika szkoły; Panią Jadwigę Jeżewską, która pracowała w zakładzie od początku jego istnienia do 1971 roku. Była autorką pierwszego elementarza dla głuchych, a także książki – pomocy dydaktycznej -pt: “Jak uczyłam mówić dzieci głuche”, wydanej przez Instytut Kształcenia Nauczycieli w Warszawie w 1977 roku. Ówczesne władze doceniając jej wkład w polską surdopedagogikę odznaczyły ją Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz Złotą Odznaką Honorową Polskiego Związku Głuchych; Pana mgr Henryka Romańczuka – dyrektora ośrodka, który wraz z panią Ireną Żelazną – dyrektorem szkoły, a potem z mgr Danutą Kowalczyk, szczególny nacisk kładli na sprawy dydaktyczno -wychowawcze. W tym właśnie czasie nauczyciele tej placówki otrzymali zbiorową nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania za opracowanie wzorcowych konspektów.
  • Od roku 1998 Dyrektorem Ośrodka jest Pan mgr Paweł Uścinowicz.
prasa3.jpg

Świat Ciszy numer 7, rok 1997

Artykuł pt. “Otwocki OSW w nowej siedzibie”

Strona 1

Strona 2

SPECJALNY OŚRODEK SZKOLNO-WYCHOWAWCZY NR 2 W OTWOCKU
Administrator strony: mgr Mariusz Woronko, e-mail: mariuszworonko@glusiotwock.pl
Powered by WordPress
2008-2021

Skip to content